Rozdział 1

Zasady ogólne

Art. 3. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność

albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby

spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w

związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę.

Przez działanie rozumie się również zaniechanie.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi, jeżeli jej

zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w tym przepisie.

3. Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpieczeństwa ruchu

drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne środki w celu niezwłocznego usunięcia

zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić, powinna o zagrożeniu uprzedzić innych uczestników

ruchu.

Art. 4. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy

tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na

możliwość odmiennego ich zachowania.

Art. 5. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do

poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli,

sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika

inny sposób zachowania niż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe.

2. Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli mają

pierwszeństwo przed sygnałami świetlnymi i znakami drogowymi.

3. Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo

przejazdu.

Art. 6. 1. Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na

drodze:

1 policjant;

2 żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający

przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie akcji zwiÄ…zanej z ratowaniem

życia lub mienia;

3 (1) funkcjonariusz Straży Granicznej w strefie nadgranicznej;

4 (2) funkcjonariusz Straży Granicznej;

5 a) inspektor Inspekcji Transportu Drogowego;

6 b) umundurowany inspektor kontroli skarbowej lub funkcjonariusz celny;

7 c) strażnik gminny (miejski);

8 pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym;

9 pracownik zarzÄ…du drogi lub inna osoba wykonujÄ…ca roboty na drodze na zlecenie lub za

zgodÄ… zarzÄ…du drogi;

10 osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu;

11 kierujÄ…cy autobusem szkolnym w miejscach postoju zwiÄ…zanych z wsiadaniem lub

wysiadaniem dzieci.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawalne i widoczne z

dostatecznej odległości, zarówno w dzień, jak i w nocy.

3. Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności:

1 dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowanym;

2 nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania innych pojazdów

dawany jest przez tÄ™ osobÄ™ bez wychodzenia z odpowiednio oznaczonego pojazdu.

4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie kierowania

ruchem drogowym oraz sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie:

1 określi, w drodze rozporządzenia, organizację i sposób kierowania ruchem drogowym;

2 może upoważnić, w drodze rozporządzenia, inne osoby do wykonywania czynności, o

których mowa w ust. 1, oraz określić okoliczności, szczegółowe warunki i sposób

wykonywania tych czynności.

Art. 7. 1. Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje.

2. Minister właściwy do spraw transportu i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w

porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności konieczność

dostosowania sygnałów drogowych do postanowień umów międzynarodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres

obowiÄ…zywania.

3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i

sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa

ruchu drogowego, a także warunki ich umieszczania na drogach.

Art. 8. 1. Osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem

samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków

drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których

mowa w art. 7 ust. 2.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również do:

1 kierującego pojazdem przewożącego osobę o obniżonej sprawności ruchowej;

2 pracowników placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych placówek.

3. Karta parkingowa powinna być umieszczona za przednią szybą pojazdu samochodowego w

sposób umożliwiający jej odczytanie.

4. Kartę parkingową wydaje osobie niepełnosprawnej starosta. Za wydanie karty parkingowej

pobiera się opłatę w wysokości ustalonej przez ministra właściwego do spraw transportu.

5. Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie, wydanego przez

zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, orzeczenia o zaliczeniu do znacznego,

umiarkowanego, lub lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu R

lub N lub na podstawie orzeczenia wydanego przez organy rentowe równoważnego na mocy

przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności.

5a. W przypadku osób niepełnosprawnych posiadających orzeczenia zaliczające do stopnia lekkiego

kartę parkingową wydaje się na podstawie orzeczenia, wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art.

6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz

zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.2)). W przypadku

orzeczeń wydanych przez organy rentowe równoważnych z orzeczeniami o stopniu lekkim, w

których nie określono przyczyny niepełnosprawności, kartę parkingową wydaje się na podstawie

orzeczenia, wraz z zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym ograniczenie sprawności ruchowej.

5b. Kartę parkingową placówkom zajmującym się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych wydaje starosta.

6. Przepis ust. 1 stosuje siÄ™ odpowiednio w stosunku do kierujÄ…cych pojazdami zaopatrzonymi w

kartÄ™ parkingowÄ… wydanÄ… za granicÄ….

7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1 wzór karty parkingowej, uwzględniając w szczególności konieczność ujednolicenia wzoru

karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach europejskich, w celu

umożliwienia korzystania osobom niepełnosprawnym z ulg i przywilejów w ruchu

drogowym, określonych w przepisach prawa krajowego;

2 a) wzór oraz tryb wydania karty parkingowej dla placówek, o których mowa w ust. 2 pkt 2;

3 wysokość opłat za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty związane z jej

wydaniem i dystrybucjÄ….

8. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych uprawnionych do uzyskania karty parkingowej oraz tryb wydawania tym

placówkom karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym

placówkom.

Art. 8a. (uchylony).

Art. 9. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić przejazd

pojazdu uprzywilejowanego, w szczególności przez niezwłoczne usunięcie się z jego drogi, a w razie

potrzeby zatrzymanie siÄ™.

Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na

drogach krajowych.

2. Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych i

gminnych oraz na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście

stołecznym Warszawie.

3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych, z

zastrzeżeniem ust. 6.

4. Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust. 6.

5. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach

powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

7. Zarządzanie ruchem na drogach w strefie zamieszkania, z wyjątkiem dróg publicznych, należy do

podmiotów zarządzających tymi drogami.

8. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w zakresie zarządzania

ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa.

9. Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne określone

zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

10. Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać zmianę

organizacji ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny lub konieczność zapewnienia ruchu

tranzytowego.

11. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed

zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia ruchu

pojazdów osobowych, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu

pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów.

12. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności:

1 konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego,

2 potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,

3 potrzeby społeczności lokalnej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz

wykonywania nadzoru nad tym zarzÄ…dzaniem.